سلام

من نه گوش می دهم

گوشم را به وسعت فتح کلامتان رک کردم.

آره می دانم .

سالها از حرفهای بودنم گذشته است

از پرسه زنی های بی نتیجه جسمم.

اگر زنده بودم توت می خوردم .

اما اکنون که مرده ام

افسوس می خورم.

شب از نیمه گذشته بود

در زدند

شعری آتش گرفته بود

و

شاعری

فریادش را به میخی بر دیوار می آویخت

کاغذی

بر سردرِ خانه ام

می لرزید:

این جا پارک پرندگان است

سقفی بر آسمانم بافته اند.

نه آبش دادم

نه دعایی خواندم،

خنجر به گلويش نهادم

و در احتضاري طولانی

او را كشتم.